3 . توحيد در آفرينش مقصود از توحيد در آفرينش آن است كه همهء آفرينش ، آفريدهء خداى سبحان است . خدا مىفرمايد : « قُلِ اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْواحِدُ الْقَهَّارُ » . « 1 » « بگو خداوند ، آفريدگار هر چيز است و اوست يگانهء پيروز . » مقصود از انحصار خالقيت در خدا ، خالقيت مستقل و اصيل است كه آفريننده در آفرينش تكيه بر ديگرى نكند . چنين آفرينندگى از اوصاف خداست . البته آفرينندگى تبعى و سايه كه متكّى به خواست خداوند باشد ، از غير خدا هم برمىآيد . از اين رو خداوند ، خود را به « بهترين آفرينندگان » توصيف مىكند : « فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ » . « 2 » و تصريح مىكند كه جز او هم آفرينندگانى و جود دارند ، ولى او بهترين آنان است و اين تنها به اين سبب است كه آفرينندگى خداوند ، ذاتى است نه اكتسابى ، بر خلاف ديگران .

--> ( 1 ) . رعد : 16 ( 2 ) . مؤمنون : 14